Film govori o sudbini seoskog momčića Ive koji se zaredi kako bi svom ocu olakšao tešku ekonomsku situaciju.

Radi se o još jednom povlaštenom projektu poslijeratne hrvatske kinematografije. Ovaj put državnoj je ideologiji film poslužio kao sredstvo obračuna s katoličkom Crkvom. U Međubiskupijskom sjemeništu na Šalati u Zagrebu ambiciozno su oživljeni interijeri franjevačkog samostana u Dalmatinskoj zagori, a njegovi eksterijeri izgrađeni su u Maksimiru. Negativni prikaz Crkve ostvaren je ponajprije kroz niz karikiranih portreta likova nemoralnih fratara. Ipak, vrsni redatelj Fedor Hanžeković, poznat po režiji kasnijeg filmskog klasika Svoga tela gospodar, koncentrirao se u filmu na glavni lik Bakonje, mladića koji postaje fratar i čija se iskrena želja za služenjem kršćanskom pozivu sudara s prizemnim i pohlepnim navikama njegove franjevačke braće, pa se film može gledati i kao intimistička drama o unutarnjoj borbi između vjernosti vlastititim moralnim osjećajima i priklanjanju stavovima okoline.