Prije Drugog svjetskog rata studirao je povijest umjetnosti na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, a poslije rata film na Visokoj filmskoj školi u Beogradu; u međuvremenu je, od 1945. do 1947., bio dramaturg i režiser na Radio-Zagrebu (danas Hrvatski radio), a bavio se, još od prije rata, i kazališnom režijom (1947. režirao je Puške gospođe Carrar, prvi Brechtov komad izveden u Jugoslaviji). Kao filmski režiser debitirao je 1948. Pričom o fabrici. Među ostalim filmovima u srpskoj produkciji izdvajaju se prvi jugoslavenski špijunski film Poslednji dan (1951), nastao prema scenariju Oskara Daviča, Anikina vremena (1954), prvi jugoslavenski film distribuiran u SAD, temeljen na noveli Ive Andrića, Veliki i mali (1956), prvi jugoslavenski cjelovečernji igrani film nagrađen na nekom međunarodnom festivalu (za režiju u Karlovym Varyma), Subotom uvečer (1957), te Sam (1959). U hrvatskoj produkciji snimio je filmove Pukotina raja (1959) i Čovjek s fotografije (1963), kojim je i zaključio svoj opus. Režirao je i nekoliko dokumentarnih i televizijskih filmova. Od 1954. do 1981. bio je direktor Jugoslavenske kinoteke. U razdoblju između 1969. i 1971. te 1979. i 1981. bio je potpredsjednik FIAF-a (Međunarodna organizacija filmskih arhiva), a između 1972. i 1979. i predsjednik; u razdoblju predsjednikovanja FIAF-om bio je i potpredsjednik Savjeta za film, radio i televiziju (CICT) pri UNESCO-u. Također je bio i predavač na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju (kasnije Fakultet dramskih umetnosti) u Beogradu, te glavni urednik utjecajnog časopisa Film danas.