Redatelj i scenarist, jedan od ključnih pripadnika francuskog novog vala izrazito sklon eksperimentiranju. Godine 1950. počinje se baviti filmskom kritikom i piše za časopis Gazette du Cinema, koji je uređivao Éric Rohmer. Paralelno s pisanjem režira prve kratkometražne filmove Aux quatre coins (1949.), Le quadrille (1950.) i Le divertissement (1952.). Godine 1952. počinje pisati za Cahiers du cinéma koji tada uređuju Andre Bazin i Jacques Doniol-Valcroze. U periodu od 1952. i 1953. godine oko časopisa se uz Rivettea skupljaju i ostali budući novovalovci: Jean-Luc Godard, François Truffaut, Claude Chabrol i Éric Rohmer. S prvom trojicom Rivette glumi u kratkometražnom filmu Le coup du berger (1956.) koji sam režira. U tom razdoblju radi kao asistent redatelja Jeana Renoira i Jacquesa Beckera, a u filmskim kritikama posebno navodi i cijeni američke redatelje iz četrdesetih i pedesetih godina: Howarda Hawksa, Johna Forda, Nicholasa Raya i Fritza Langa. Prvi dugometražni film Pariz pripada nama (Paris nous appartient, 1960.) počinje režirati vlastitim sredstvima 1958. godine te film završava tek dvije godine kasnije. Slijedeći, iako komercijalniji film, La religieuse (Redovnica, 1966.) adaptacija je Diderotova romana koji je zabranjen na dvije godine zbog prikaza katoličke crkve. U njegovim slijedećim filmovima L'amour fou (1969.), trinaestosatnom Out 1, noli me tangere (1971.; film je editiran, uvelike skraćen i izdan 1974. pod nazivom Out 1: Spectre) i Celine i Julie idu na jedrenje (Céline et Julie vont en bateau - Phantom Ladies Over Paris, 1974.) dolazi do izražaja karakteristična kombinacija dokumentarnosti, improvizacije, stvarnosti, fikcije i nelinearne radnje te izrazita duljina filma zbog čega su njegovi filmovi ujedno i rijetko prikazivani. Tijekom 1976. godine dobiva ponudu da snimi seriju od četiri filma Les Filles du Feu te snima prvi Duelle (1976.). Zbog izrazito loših kritika drugi film Noroît (1976.) nikad nije izdan, a posljednja dva nisu ni snimljena. Potom snima kratkometražni Paris s'en va (1981.), dugometražne Le pont du Nord (1981.), Merry-Go-Round (1981.), L'amour par terre (1984.) i Hurlevent (1985.), ekranizaciju Orkanskih visova Emily Brontë, no nijedan od filmova ne biva posebno zamijećen od strane publike i kritike. Ipak, to se mijenja s La bande des quatre (1988.) koji osvaja nagradi FIPRESCI na berlinskom međunarodnom festivalu 1989. godine i La belle noiseuse (1991.) koji dobiva glavnu nagradu žirija na filmskom festivalu u Cannesu 1991. godine. Potonji, originalno u trajanju 236 minuta, biva izdan i u kraćoj, dvosatnoj verziji pod nazivom Divertimento (1991.). Nakon njega snima dvodijelni film o životu Ivane Orleanske: Jeanne la Pucelle II - Les prisons (1994.) i Jeanne la Pucelle I - Les batailles (1994.). Uslijedio je mjuzikl smješten u Pariz Haut bas fragile (1995.), kriminalistički Secret défense (1998.) i Va savoir (2001.) jedan od cijenjenih filmova njegove kasnije faze. Histoire de Marie et Julien (2003.), povijesni Ne touchez pas la hache (2007.) i 36 vues du Pic Saint Loup (2009.) njegova su posljednja tri filma.